Hengst
 | Week 21 - Iets voor Mulder??
Over natuurlijk evenwicht. Nee, niet weer een stukje over macrobiotiek of homeopathie. Nee, laten we het nu es hebben over andere evenwichten. Over hoe de mens zijn best doet om de natuur in evenwicht te persen, en hoe allerlei milieuverenigingen het daar niet mee eens zijn.
Zo direct de vos Mulder, nu eerst ff wat andere beesten. Om te beginnen het lieve schattige zeehondje. Toen jaren geleden een besmettelijke ziekte uitbrak onder die beesten in de Waddenzee kwamen er 2 opvangcentra in het noorden die zich over de ernstig bedreigde zeehonden ontfermden: Pieterburen en Texel. Op zich terecht, want elders op de wereld (Groenland enzo) werd er druk jacht gemaakt op jonge zeehonden, die werden doodgeknuppeld vanwege de mooie witte vachten. Tenslotte moest je er alles aan doen dat door zo'n stomme ziekte ook de hele groep in de Waddenzee uit zou sterven, of op zijn minst zorgen dat er daar onder een paar survivors geen inteelt zou ontstaan. Vandaag de dag is de zeehondenstand daaro zeker welvarend te noemen, zo goed dat Texel er zijn handen vanaf aan het trekken is. Zo niet Lenie 't Hart van Pieterburen. Onverminderd blijft zij doorgaan met het tot in het oneindige opkalefateren van zeehonden die bij haar naar binnen worden gebracht. Een gezonde 'natuurlijke' populatie zoals die in de Waddenzee zou toch inmiddels in staat moeten zijn om zelf de zwakken eruit te stoten, dat komt de soort alleen maar ten goede. Maar nee: je kunt er de donder op zeggen dat zodra er berichten in de krant verschijnen dat de zeehondengroep in de Waddenzee er weer eens beter voorstaat dan ooit, dat korte tijd later een bericht van Lenie 't Hart komt dat er weer een ziekte onder de beesten heerst en dat haar voortdurende zorg noodzakelijk blijft. En verdraaid: ze krijgt het altijd weer voor mekaar om voor die circuskraam van haar centen los te peuteren uit Den Haag. Terwijl zij er juist de oorzaak van is dat die zeehonden niet eens meer de kans krijgen om op een natuurlijke manier dood te gaan, maar zo ver worden opgelapt dat ze misschien wel graag dood willen maar de kans van oma Lenie niet krijgen. Eerder een manier om de populatie te verzwakken lijkt me.
Dan de muskusrat. Een mooi beestje om te zien zwemmen of aan de waterkant te zien zitten. Schijn bedriegt helaas, want dit aardige diertje is er één van de oorzaken van dat slootwallen en dijken compleet gemold worden door hun gangengraverij. Reden om in te grijpen, zoals gelukkig in Nederland gebeurt. Alleen al in Groningen trekken er jaarlijks 35 muskusrattenvangers op uit om zoals afgelopen jaar een dikke 39000 ratten te vangen (topjaar 1999: meer dan 47000). Idee hiervan? Uitroeien kun je ze niet, maar je kunt proberen door intensief vangen de populatie redelijk onder de duim te houden. Waarom? Als je die beesten een natuurlijk evenwicht laat bereiken zijn we allemaal allang verzopen door de compleet gemolde dijken. Dus dan maar een menselijk evenwicht. Vreemd genoeg is er geen natuurliefhebber die je hierover hoort. Allemaal bang om natte voeten te krijgen zeker?
Of de Noordzee vissers. Geregeld hoor je dat ze hun visserij moeten stoppen in verband met overbevissing: de visjes dreigen een probleem te krijgen met hun nakomelingen. Nu teveel gevangen? Volgend jaar te weinig. Jaja. Even zovaak hoor je dat door die vissers het natuurlijk evenwicht van de Noordzee vissen in gevaar komt. Natuurlijk evenwicht, m'n r**t. Dat evenwicht wordt door de vissers bepaald. En als ze inderdaad es een tijdje stoppen met vissen is er het jaar daarna een gigantische overmaat vis die nog bijzonder goed in het vet zit ook. Je bent bijna geneigd om te zeggen: jongens, vis toch door.
Tot slot: de vos. Paar jaar geleden had ik nog een 'close encounter' met dit opmerkelijke beest. Ik reed om 5 voor 7 's ochtends door de straten van Aduard toen mij in draf over het asfalt bij de kruising van Seinenstraat met Kleiweg met tikkende poten een wel HEEL erg groot uitgevallen kat tegemoet kwam. Ik keek, keek nog eens, en toen viel mijn oog op die dikke staart. Hij kwam dichterbij, schoot de struiken in, en ik dacht: verrek, die kop, die staart, dat was een vos! Toch een hele ervaring. Over de vos is veel te doen in Nederland. Twee week terug werd de Flora en Faunawet in de Tweede Kamer goedgekeurd (omdat de helft van de aanwezigen + 1 er vóór was) zodat er niet meer op ze kan worden gejaagd. Moet er op de vos gejaagd worden dan? Tja, daarover verschillen de meningen buiten de Kamer al net zo als daarbinnen. De jagersverenigingen in Nederland vinden van wel. Omdat de vos geen natuurlijke vijanden heeft wordt de populatie veel te groot, zodat met name de weidevogels in grote getale het slachtoffer worden van deze jager. Onzin zeggen de milieufanaten: die weidevogels herstellen zich wel, een kwestie van evenwicht. Daar is echter wel wat op te zeggen. Met dank aan de mens raakt de weidevogel in Nederland namelijk steeds meer broedplaatsen kwijt. (Ik wijt het dan ook aan de woningbouw bij Groningen dat het dit jaar sterft van de meerkoetennesten langs de Friesche Straatweg.) Minder spreiding, grotere pakkans door Reintje de Vos.
Oftewel: in ons fraaie Nederland, vol gepoot met bakstenen, beton, asfalt en gecultiveerd gras moeten blijkbaar alle natuurlijke evenwichten een kans krijgen. Nou, als je het mij vraagt zijn die evenwichten de laatste paar honderd jaar wel verdwenen uit Nederland. Hier komt nooit een natuurlijk evenwicht meer, of het moet al het evenwicht van een epidemie zijn die ongeveer 15 van de 16 miljoen Nederlanders uitmoordt zodat de beesten weer een kans krijgen. In Nederland moet de natuur in het gareel worden geramd, anders maakt die uit zijn verband gerukte natuur er een potje van. Net zoals met de muskusratten: afmaken die vossen. Om ze onder de duim te houden. En die vissen? Da's ons eten, dus mooi doorvissen, want een jaar niet vissen en ze roeien zichzelf wel uit door overbevolking. En laten we dat ene stukje natuur wat in Nederland nog een káns heeft op natuurlijk evenwicht ook alsjeblieft die kans gunnen, en de zeehonden niet doodtroetelen in een zeehondencrèche.
Ik heb gezegd. Een lang verhaal, maar soms moet je ff je ei kwijt.
Gr. Hengst.
P.S. Hij ligt al een poosje, deze tekst, dus sorry voor de foute tijdsaanduiding van de F&F-wet. En ik laat het maar aan de anderen over om zich te beklagen over zwanen, kraaien, eksters en andere lieve beestjes. |
