Menu Intro Nieuws Seizoensindeling Foto's CJV leden Onderwerpen Forum Links
CJV Aduard
CJV Weekend 2001 - Kampverslag
Vrijdagmiddag 15 juni. De vochtige lucht boven Noord Nederland geeft een prettige warmte en terwijl de wind wegvalt neemt de spanning in het Westerkwartier toe. De natuur fluistert: er hangt iets in de lucht...

Dan, rond 17.45 uur begint in Aduard een groepje mensen samen te drommen bij het Hoge Hof. Opgelucht beginnen de vogels weer te fluiten. Hoewel ze dit beeld 2 jaar hebben moeten missen herkennen ze het meteen: dit groepje mensen, de één met nog meer en grotere tassen dan de ander, is de CJV die haar seizoen gaat afsluiten op Ameland. Even nog zwijgen de vogels als een viertal auto's ronkend tot leven komt, maar nadat ook de laatste afscheidszoenen zijn uitgedeeld rijden ze weg en keert de rust terug in het Westerkwartier.

De reis verloopt voorspoedig en na slechts een kleine omleiding staan we met zijn dertienen om 19.00 uur te wachten op de grote witte kolos genaamd 'Sier' die ons over een paar kilometer Waddenzee zal voeren. Nadat ieder zijn plaats heeft gevonden vaart de veerboot bij de pier weg die al snel kleiner wordt, op naar een eiland dat nog in nevelen is gehuld: nu zijn we echt alleen op de wereld... iets wat je snel vergeet tussen al die andere toeristen en toeristjes die je de oren laten tetteren. Ook de tocht over het grauwe water gaat goed (de dichters die azuurblauwe zeeën bejubelen zouden eens een kijkje bij de Waddenzee moeten gaan nemen) en na een dikke 3 kwartier hebben we weer vaste grond onder de voeten.

Als ook de dame van de fietsenverhuur al haar goede raad aan ons heeft meegegeven kunnen we dan eindelijk op de fiets richting kamphuis 'Molenwiek' in Buren.

Hoewel sommigen onder ons het gevoel krijgen naar de ghetto's van Buren te rijden blijkt dat uiteindelijk nogal mee te vallen en stappen we de Spartaans ingerichte 'Molenwiek' in.

De race op de beste bedden is gauw beslist en als iedereen zich gesettled heeft is het tijd voor thee en koffie, mét slagroomsoesjes van een paar geslaagde examenkandidaten.

Na een kort praatje over regels, corvee en programma is ieder vrij om te doen wat hij wil. Terwijl de één het zich binnen gezellig maakt zoekt de ander zijn heil op de grazige weiden van huize 'Molenwiek' om zich in een slopend potje voetbal met (ondanks de overtredingen) opvallend weinig rode kaarten voor te bereiden op het startweekend, waarin volgens de geruchten de strijd zal worden aangegaan met de dominee en kerkenraden...

Als het nachtelijk duister tenslotte ook Ameland heeft weten te vinden begint iedereen zich voor te bereiden op het 'bruisende' nachtleven van Nes. Voor ons Aduarders komt het er dus op neer dat iedereen naar The Swinging Mill vertrekt, waar ze enkele erg smakelijke piza's hebben. Daarvan terug gekomen hebben de meesten ook nog wel trek in een tosti en al gauw is duidelijk wie de Tostikoning van het weekend wordt. Als dan ook de laatste persoon gaat liggen komt de 'Molenwiek' eindelijk tot rust... voor zo'n 3,5 uur.

Het ontbijt de volgende morgen is als altijd veel te vroeg en terwijl de één de slaap uit de ogen wrijft en de ander zich nog maar een kop extra sterke ochtendkoffie intapt wordt de vorige avond even doorgenomen. Hierna staat een fietstochtje op het programma om even wat wind door de versufte hersentjes te krijgen, maar dit wordt afgeblazen door wat weinig tijd, wat sommigen er niet van weerhoudt om toch even het strand te bezoeken. Intussen is dominee Van der Veer ook gearriveerd met 2 kinderen om een dagje de sfeer te proeven.

Nadat wij allemaal (en de dominee in het bijzonder) hebben ondervonden dat al het goede van boven komt in de vorm van een enorme plensbui is het dan toch tijd voor de warme hap die vandaag bestaat uit macaroni, met dank aan onze koks. Voor 's middags bestaan grote plannen, maar die lijken in eerste instantie in het water te vallen.

Als het later toch weer wat opklaart wordt het strand helaas niet meer gehaald, maar het altijd gezellige Nes biedt genoeg mogelijkheden om niet de héle middag te hoeven Yahtzeeën. Als we tenslotte ook het avondeten op hebben begint iedereen zich geestelijk en lichamelijk voor te bereiden op de zeskamp, en dat blijkt geen overbodige luxe te zijn. Iedereen heeft dit jaar flink nagedacht over een spelletje en het resultaat is er dan ook naar.

Om in de stemming te komen moeten we voor het eerste spelletje 10 rondjes draaien om vervolgens 10 lege flesjes in bowl-opstelling omver te gooien met een bal. Helaas is dit iets te hoog gegrepen: degenen die erin slagen na de 10 rondjes overeind te blijven gooien de bal niet eens in de buurt van de flesjes...

Daarna gaan we over op een soort eier-estafette, maar voor slechts 1 persoon. Die persoon moet een ei uit een bak water happen, die in een bak meel gooien, daar weer uit happen en weer terug gooien in het water, liefst zonder de schaal te breken. De melige gezichten die zo'n spel oplevert hebben enige foto's gehaald maar ook onze cameraman wist ze aardig te registreren.

Dan is het tijd voor de zeskampklassieker vlahappen, waarvan de uitslag op vakkundige wijze door één van de uiteindelijke winnaars naar zijn hand wordt gezet door de geblinddoekte eters wat extra vla te geven. De neutrale tijdswaarnemer houdt zich hierbij wijselijk stil, wetend dat hij ook nog moet.

Na het vlahappen wordt het tijd voor de krachtpatsers onder ons: een deels gevuld bierkratje moet zolang mogelijk horizontaal worden gehouden, armen in een hoek van 90 graden met het lichaam. Het spelletje dat hierop volgt moet voor de echt fanatieke stappers onder ons zeer eenvoudig zijn, maar de uitslag is zodanig dat eenieder zich verbaasd afvraagt wie er eigenlijk het vaakste op stap gaat...

Tot slot dan nog een spelletje waarvan nog steeds niemand exact de spelregels heeft begrepen, maar het komt erop neer dat er 3 dozen rauwe eieren kapot moeten, liefst op het T-shirt van je tegenspeler. Als dit uiteindelijk gelukt is besluiten we ons even schoon te spoelen in de enorme plas water die er op het grasveld staat, en de één na de ander zeilt er op buik of kont doorheen. Zoals Harm Edens van 'Dit was het nieuws' zegt: "Gelukkig hebben we de foto's nog..."

Vervolgens komt er nog iemand met een tweetal ongebruikte pakken meel aanzetten, en zoiets mag natuurlijk niet blijven liggen. Afijn, als uiteindelijk de meelwolken boven het slagveld zijn opgetrokken en velen al dan niet vrijwillig de plas in zijn gegaan wordt het tijd om de enige douche die het kamphuis rijk is te bestormen. Daar dit vrij lang duurt zoeken sommigen onder ons een alternatieve oplossing en zowaar zien we ze even later keurig gedoucht terug. We kunnen rustig stellen dat na afloop van deze zeskamp niemand ooit nog naar een bonte avond zal verlangen, ook al zullen de moeders die de was moeten verwerken daar anders over denken.

Als een tijdje later iedereen schoon is wordt het tijd om onder het genot van wat zakken chips e.d. en wat te drinken de eerste beelden van de kampvideo te bewonderen, en het blijkt dat onze tweede cameraman het meeste van de zeskamp naar ieders tevredenheid heeft vastgelegd. Intussen beginnen de overgebleven Swinging Mill-muntjes dan ook weer te kriebelen, en op enige slimme mensen na gaat iedereen weer onderweg richting Nes. Hoewel de één dit keer eerder afhaakt dan de ander is iedereen rond een uur of 4 weer in het kamphuis. Dan worden de magen maar weer gevuld met de traditionele tosti's en opnieuw wordt een stevig gat geslagen in de voorraad ham en kaas.

Eindelijk op de kamers beland is er nog lange tijd rumoer alsof het midden op de dag is, aangezien een tweetal leden maar even een potje gaat liggen worstelen, terwijl ook de kussengevechten niet uitblijven en mensen met matras en al van bed worden gegooid. Na alle sportieve activiteiten die deze dag rijk was wordt het dan toch eindelijk tijd voor weer een paar uurtjes slaap.

De volgende morgen lukt het aardig om de heren op tijd beneden te krijgen. In de dameskamer blijft het echter verdacht stil... nadat één der heren hen alsnog wakker weet te krijgen wordt dan toch maar even het beste beentje voorgezet en om exact kwart voor elf zit de Aduarder CJV in het Hervormde kerkje van Nes, waar de geschrokken koster ons vraagt om alsjeblieft niet teveel herrie te maken met pepermuntjes tijdens het gebed. Met de geruststelling dat we de regels kennen mogen we naar boven, waar een enkeling tactisch de achterste banken pakt en de anderen dapper proberen de dominee te volgen. Na afloop worden de muizen in het jarenlang versufte orgeltje opgefrist door een stukje orgelspel van onze CJV-huisorganist, waarna we de terugreis naar de Molenwiek aanvangen.

Rond een uur of 1 begint de enige vader in ons gezelschap aan de taak die hij het liefste op vaderdag had vermeden: het bereiden van de warme maaltijd. Tomatensoep, groentesoep, hamburgers en huzarensalade staan op het menu.

Na afloop daarvan gaan sommigen er nog even met de fiets op uit, terwijl anderen binnen de afloop van de motorgrandprix 500 cc en de 24 uurs-race van Le Mans bekijken. Als ook dat geweest is wordt er nog een potje Yahtzee gespeeld waarna bijna iedereen de laatste puntjes op de "i" zet voor het schoonmaken van het kamphuis. Al gauw daarna zitten we buiten voor de laatste groepsfoto en vertrekken we per fiets naar de haven.

De veerboot is ook dit keer weer aardig op tijd, en tegen half 7 zetten we onze laatste stappen op het eiland. Op de boot is iedereen vreemd genoeg dit keer een stuk stiller dan op de heenweg. Na een voorspoedige overtocht rijden we terug naar Aduard, gelukkig heeft dit jaar niemand de autolichten aan laten staan. Op een door één van de chauffeurs bijna gemiste bocht na verloopt de reis goed en rond 20.45 zitten we in het Hoge Hof aan de koffie of thee. Iedereen is het er wel over eens: we hebben een geslaagd weekend gehad.

Harry Hilberts