Menu Intro Nieuws Seizoensindeling Foto's CJV leden Onderwerpen Forum Links
CJV Aduard
CJV Weekend 2002 - Kampverslag
Vrijdagmiddag, 14 juni. Dichtslaande autodeuren, getergde claxonstoten uit een Polo, druk geroezemoes en een hijgend gesjouw met grote en hele grote tassen geven aan dat er weer eens iets gebeurt op de kruising Kloosterstraat / Schoolstraat in Aduard. De buurtbewoners die ongerust vanachter gordijnen en geraniums een blik in de straat werpen zien echter niet de verwachte ruzie tussen een paar verhitte automobilisten, maar een paar jongelui die gemoedelijk staan te kletsen. Even later wordt her en der afscheid genomen, waarbij de n alleen even zwaait en een ander afscheid staat te nemen alsof ze een week wegblijft. Gerustgesteld schuiven de buurtbewoners geraniums en gordijnen weer terug: blijkbaar wordt dit niet de nieuwe hangplek en wordt het tch nog een rustig weekend. De Aduarder CJV, die op datzelfde moment in meer dan genoeg auto's onderweg is naar de pier van Holwerd hoopt op het tegenovergestelde...

Omdat er bijna geen verkeerde afslag wordt genomen zijn we ruim op tijd in Holwerd, waar de veerboot dan ook nog heel ver vandaan is. Eenmaal door de kaartencontrole staat een enkeling verlangend te kijken naar het aanwezige klimrekje, maar voordat de glijbaan kan worden getest is de boot er ook al. Vol goede moed klimt de halve CJV op het zonnedek waar inmiddels allang geen zon meer schijnt, om al na een paar minuten met de staart tussen de benen naar binnen te vluchten als er enige spatten regen vallen... niks mis met wat water, maar wel op het goede moment als het kan.

Op Ameland aangekomen worden de tassen omgeruild voor fietsen waarna we ons begeven in de richting van kampeerboerderij Sturmia in Buren. Terwijl onderweg sommigen proberen actiefoto's te krijgen door de betreffende fotograaf ongeveer van de sokken te rijden en een ander met enige weemoed terugdenkt aan de op dat fietspad opgelopen blauwe plekken rollen de vele meters asfalt in rap tempo onder ons door.

Het duurt dan ook niet lang tot we staan te kijken naar kampeerboerderij Sturmia in de vertwijfelde hoop dat die toch betere dagen zal hebben gekend. Een der CJV-leden is zo handig om de eigenares op te vrolijken door van alle windstreken nu net haar auto uit te zoeken om zijn bal heen te schoppen, en zij onthaalt ons dan ook allerhartelijkst. Het blijkt dat de huur van een kampeerboerderij niet automatisch betekent dat je ook alle slaapkamers tot je beschikking krijgt, zodat de race op de beste bedden dit jaar maar een slappe vertoning is.

Nadat tassen en slaapzakken gedropt zijn is het al gauw tijd voor koffie en thee en een kort praatje van de voorzitter over de regels, waarna eenieder vrij is om te doen wat hij of zij wil. De mensen die durven beweren dat de jeugd van tegenwoordig te lui is om een stap te verzetten moeten daar nog maar eens over nadenken, want in het daaropvolgende potje voetbal krijgt ongeveer elke grasspriet wel zweetdruppels te verwerken. Terwijl anderen intussen hun heil binnenskamers zoeken valt langzaam de duisternis over de Waddeneilanden, totdat tenslotte de laatste sporen daglicht zijn vervangen door de straatlantaarns.

De CJV begint zich vervolgens klaar te maken voor een invasie in de Swinging Mill in Nes, waarbij de n uiteraard langer werk heeft dan de ander, en de n er dan uiteraard ook later binnenkomt dan de ander.

Na afloop van deze drukke dag en nacht gaan in de kampeerboerderij de tosti's als warme broodjes over de tafel, waarna een enkeling nog even gaat zitten kaarten en de rest enige uren slaap wordt gegund. Met uitzondering van degene die iets te dicht bij de keuken slaapt...

Veel te vroeg begint dan de eerste persoon alweer rond te bazuinen hoe geweldig wakker hij wel niet is waarna ook de rest met hoorbare tegenzin van de slaap genezen is. Dankzij het ontbijt met een stevige bak ochtendkoffie en ook nog wat brood staan binnen de kortste keren de ogen bij iedereen wijd open, en dan komen ook de sterke verhalen los van de avond ervoor. Vanzelfsprekend heeft de jongste van het gezelschap hierbij het hoogste woord, terwijl degene die zijn stem ongeveer volledig kwijt is er maar liever het zwijgen toe doet.

Als dan na enige tijd de dominees Akkerman en Van der Veer zijn gearriveerd voor hun dagje 'werkbezoek', vertrekken we met zijn allen naar het strand voor een aantal spelletjes waarbij verschillende etenswaren niet helemaal worden gebruikt waarvoor ze eigenlijk in de winkel verkocht worden. Om te beginnen mogen we onszelf flink duizelig maken om vervolgens door het zeewater naar iemand anders te rennen. Helaas voor de bedenksters van deze originele spelletjes kletst niemand languit in het water, al scheelt het bij sommigen niet veel. Daarna moeten we in een rij een komkommer tussen de knien doorgeven, maar al gauw bedankt n van die komkommers wijselijk voor de eer.

Dan volgt nog een niet uit te leggen spel waarbij een geblinddoekte persoon zich mag afbeulen, terwijl degene die op zijn rug zit hem als dank vla over het hoofd gooit. Tot slot nog het spelletje 'eieren koppen', zoals je dat met een voetbal doet, alleen blijft een voetbal meestal wl heel... Ook met de overgebleven eieren weten we overigens wel raad, iedereen weet tenslotte dat rauwe eieren goed voor je haar zijn.

Om het struif af te spoelen is het zeewater schoon genoeg, al was niet voorzien dat bij het afsluitende potje zwemmen een der fietssleutels het ruime sop zou kiezen. Elk probleem heeft echter zijn oplossing en als we vervolgens weer terug zijn op de kampeerboerderij is het hoog tijd voor een hapje eten.

Daarna blijken de meesten eventjes hun bekomst te hebben van avonturen elders op Ameland, zodat 's middags de tijd wordt gevuld met in de zon zitten en meer van dat soort inspannende activiteiten. Ook wordt her en der gebrainstormd over zeskamp of schaakbord.

Na een prima warme hap van macaroni en enige andere al dan niet definieerbare toevoegingen begint de adrenaline te stromen zodat we ons kunnen prepareren voor de genadeslag van het weekend: de zeskamp.

Deze dient traditiegetrouw uit te lopen op een puinhoop waar de heren van 'Jackass' nog wat van kunnen leren, en daar wordt dan ook met man en macht aan gewerkt. Omdat we 's morgens op het strand de overige etenswaren al bij langs zijn geweest wordt het nu tijd voor good old water, met als gevolg dat er weinig mensen overblijven die nog een droge draad aan hun lijf hebben.

Om te beginnen is er een krachtmeting, genaamd spijkerbroekhangen. Kort en goed: blijf aan de natte spijkerbroek hangen tot je een ons weegt, dat scheelt sowieso in gewicht, of anders net zo lang tot de anderen uit je groepje het schuim op de mond hebben door als idioten om je heen te rennen.

Het daaropvolgende spelletje is waterballon prikken: prik net zoveel gaten in een waterballon als je kunt tot maximaal 75. Sommige mensen hebben dit foefje bijzonder goed in de vingers, terwijl de anderen beginnen te tellen hoeveel waterballonnen er over gaan blijven. Het is dan ook een kwestie van tijd tot onze vaste zeskampsaboteur de halve CJV met waterballonnen achter zich aan heeft.

Daarna volgt een spelletje waarbij zoveel mogelijk water van de ene bak in de andere moet worden overgedragen met behulp van een theedoek. Deze natte lap moet uit de eerste bak over 3 hoofden heen en dan uitgewrongen worden in de tweede bak. Hierbij blijven niet zoveel mensen meer droog, maar in de nasleep blijken de T-shirts nog natter te kunnen worden.

In het spelletje dat hierna volgt is met geen mogelijkheid een winnaar aan te wijzen, omdat de laatste persoon er het meeste werk mee heeft, maar die slaat zich er op verbazingwekkende wijze doorheen. Iedereen die hierdoor is afgeleid wordt dan ook verrast door diegene, die overal en altijd wel kans ziet je te grazen te nemen. Dit keer heeft hij een ideetje gejat van een paar tegenstanders en als een ME'er bij supportersrellen krijgen we de brandspuit in de rug.

De lol is er gauw af, waarna er nog even een glijbaan wordt opgezet van landbouwplastic, zeepsop en als aangename verandering eens warm water. Dit gaat een tijdje heel mooi tot er iemand een rare smak maakt, en dan is het ook definitief voorbij. Tot op het bot koud geworden CJV'ers hebben inmiddels de douches bestormd, en een uur verder ziet iedereen er zowaar weer toonbaar uit.

De rest van de zaterdagavond wordt op ontspannen wijze doorgebracht met vele potjes kaarten, een paar zakken chips en af en toe een blik op de 24 uurs race van Le Mans waarin Jan Lammers vooraf hoge ogen gooide.

Op een gegeven moment beginnen de stralen van de vuurtoren ons weer westwaarts te lokken, en dan duurt het niet lang meer of de snelste groep fietst door het nachtelijk duister naar Nes voor een volgend bezoek aan de Swinging Mill.

De langzamere groep komt niet alleen als laatste, maar gaat ook weer als laatste terug. Tegen de tijd dat de heren met een tosti in de maag zo ongeveer net in slaap zijn gesukkeld komen de dames namelijk met veel kabaal wraak nemen op n persoon, waarbij ze dus maar edereen met waterpistolen natspuiten onder het slaken van hopeloos verouderde oerkreten als 'Girlpower!'. Dankzij de luiheid der heren heeft dit alles vrijwel geen staartje, en dat is ongetwijfeld de reden dat die 's morgens weer tijdig aan het ontbijt zitten.

De dames daarentegen zien weer kans om ons op het allerlaatste nippertje te laten vertrekken, maar desondanks staan we toch keurig om kwart voor elf voor de deuren van de Hervormde Kerk van Nes. En verder komen we niet, aangezien die domweg op slot zitten. Bij nadere inspectie blijkt er ergens een briefje te hangen waarop wordt vermeld dat de dienst in de Doopsgezinde Kerk gehouden zal worden. De Speurtocht naar de Verborgen Gemeenteleden van Nes lijkt op een stukje sightseeing in Nes uit te gaan lopen, als de voorzitter ineens op een heldere ingeving afgaat, zodat we alsnog in de Doopsgezinde Kerk belanden.

De dominee weet niet wat hij ziet, en nadat we meermalen mogen horen dat het dan toch nog wel goed zal aflopen met de jeugd van tegenwoordig wordt het weer tijd voor de rit terug. Daarbij besluiten sommigen het saaie ritje over de weg te vervangen door een fietstocht door de duinen, waarna een paar ook nog besluiten door te rijden naar het Oerd. Dit tochtje valt overigens nog behoorlijk tegen, en op de terugweg met tegenwind wordt de strijd tegen de elementen door sommigen verbeten zwijgend gevoerd.

Eenmaal terug op de kampeerboerderij hebben de anderen de koffie al lang op en het duurt niet lang of de warme maaltijd is gereed. Daarna is eenieder vrij om te gaan waarheen hij of zij wil, en terwijl sommigen een ritje naar Nes maken, rijden anderen nog even naar de dijk waar een paar kitesurfers hun kunsten aan het vertonen zijn.

Na dit alles wordt het tijd voor de grote schoonmaak, en omdat vele handen licht werk maken (en de ene hand nog meer dan de ander) duurt het niet lang tot het meeste ook hiervan achter de rug is. Dan is het inmiddels tijd geworden om afscheid te nemen van de Sturmia, en per fiets vertrekken we naar de pier van Nes voor de tocht over de Waddenzee naar kust van het Friese vasteland.

Op de boot is het smoordruk, wat sommigen er niet van weerhoudt even de ogen te sluiten. Anderen leggen een kaartje, en zo vliegt de reis voorbij. Bij aankomst staan auto's en chauffeurs al te wachten en ook de rit naar Aduard verloopt verder probleemloos. Rond half 8 zitten we dan ook in het Hoge Hof aan de koffie of thee en zijn we het met elkaar eens dat dit weer een geslaagd weekend geweest is.

Harry Hilberts